बद्रीजीलाई पत्र ! : आर के त्रिपाठी

आर के त्रिपाठी लेख्छन्–

जय नेपाल फाउण्डेसन नेपालका अध्यक्ष बद्री अर्याल जी सँग कुरा हुँदा उहाँले नेपाली कांग्रेस त्याग गरेको वा छोडि सकेको कुरा सुन्दा म स्तब्ध भएँ।केही क्षणका लागि त मलाई विश्वास नै लागेन।जुन पार्टीमा हामीले बाल्यकाल देखि आफ्नो राजनीतिक यात्रा सुरु गर्‍यौँ,जुन पार्टीको विचार,आदर्श र सिद्धान्तलाई आत्मसात् गर्दै आफ्नो जीवनका महत्त्वपूर्ण वर्षहरू बितायौँ,त्यही पार्टीबाट अलग हुने निर्णय उहाँले लिनु भयो भन्ने कुरा मेरा लागि सामान्य विषय थिएन।

उहाँको निर्णय सही हो वा गलत?त्यसको अन्तिम मूल्याङ्कन गर्ने अवस्थामा म छैन। प्रत्येक व्यक्तिको आफ्नै सोच,आत्मसम्मान, अनुभव र पीडा हुन्छन्। कतिपय पीडा अरूले देख्न सक्दैनन्,कतिपय असन्तुष्टि शब्दमा व्यक्त गर्न सकिँदैनन् र कतिपय परिस्थितिले मानिसलाई आफूले जीवन भर विश्वास गरेको बाटोबाट समेत अलग हुने सोचसम्म पुर्‍याउँछन्।त्यसैले बद्री जीको भावनालाई म सम्मान गर्छु तर उहाँको निर्णयले मेरो मनमा गहिरो प्रश्न जन्माएको छ—के साँच्चै हामीले जीवनका अमूल्य ३५ वर्ष समर्पण गरेको पार्टीबाट अलग हुनु नै हाम्रा असन्तुष्टिहरूको अन्तिम समाधान हो?

बद्री अर्याल जी र म बाल्यकालमै सँगसँगै नेपाली कांग्रेसमा प्रवेश गरेका हौँ।त्यो समय केवल राजनीतिक यात्राको सुरुवात थिएन, त्यो हाम्रो सपना, विश्वास,सङ्घर्ष र भविष्य निर्माण गर्ने संकल्पको सुरुवात पनि थियो।हामीले कांग्रेसलाई एउटा राजनीतिक संगठनका रूपमा मात्र हेरेनौँ।हाम्रा लागि कांग्रेस एउटा विचार थियो,एउटा आन्दोलन थियो, लोकतन्त्र प्रतिको आस्था थियो र नेपाली समाजलाई न्यायपूर्ण, समतामूलक तथा समृद्ध बनाउने माध्यम थियो।

आज पछाडि फर्केर हेर्दा लाग्छ हामीले कांग्रेसमा बिताएका ती दिनहरू केवल बितेका वर्षहरू होइनन्।ती हाम्रो जीवनका पानाहरू हुन्। हाम्रो बाल्यकाल,हाम्रो जवानी,हाम्रा सपना, हाम्रा आशा र हाम्रा सङ्घर्षहरू यही पार्टीसँग गाँसिएका छन्।हामीले पार्टीसँगै राजनीतिक संस्कार सिक्यौँ/समाजलाई बुझ्यौँ/लोकतन्त्रको अर्थ बुझ्यौँ र नागरिकको अधिकारका लागि आवाज उठाउन सिक्यौँ।

त्यसैले बद्रीजी,तपाईंले कांग्रेस छोड्ने निर्णय गरेको सुन्दा मलाई एउटा साथीले पार्टी छोड्न लागेको पीडा मात्र भएको होइन। मलाई त हामीले सँगै सुरु गरेको लामो यात्राको एउटा सहयात्री बीच बाटोमै अलग हुन लागेको अनुभूति भएको छ।३५ वर्षको सम्बन्ध एउटा निर्णयले समाप्त गर्न सकिने औपचारिक सम्बन्ध मात्र होइन/यो भावना,इतिहास, योगदान र जीवनका असङ्ख्य स्मृतिहरूसँग जोडिएको सम्बन्ध हो।

असन्तुष्टि हुन सक्छ, तर समाधान पार्टी भित्रै खोज्न सकिँदैन र?
राजनीतिक पार्टीभित्र मतभेद हुन्छन्/नेतृत्वप्रति असन्तुष्टि हुन्छ।जिम्मेवारीको बाँडफाँटमा प्रश्न उठ्छन्।योग्यताको उचित मूल्याङ्कन भएन भन्ने गुनासो हुन्छ। योगदान अनुसार अवसर नपाएको अनुभूति हुन्छ।कतिपय अवस्थामा वर्षौँ सम्म पार्टीका लागि खटिएका साथीहरू नै उपेक्षित भएको महसुस गर्छन्। यस्ता समस्या नेपाली कांग्रेसमा छन् र तिनलाई स्वीकार गर्न हामीले हिचकिचाउनु हुँदैन।तर प्रश्न यो हो—के यी सबै समस्याको समाधान पार्टी त्याग्नु नै हो?

मेरो विचारमा, राजनीतिक पार्टीमा देखिने नेतृत्व, जिम्मेवारी,अवसर र व्यवस्थापन सम्बन्धी असन्तुष्टिहरूलाई पार्टी भित्रै बहस,संवाद र सङ्घर्ष मार्फत समाधान गर्ने प्रयास गर्नुपर्छ। नेतृत्वसँग असहमति राख्नु पार्टी विरोधी हुनु होइन।नेतृत्वको आलोचना गर्नु अनुशासनहीनता मात्र होइन।गलत निर्णयको विरोध गर्नु पार्टी प्रतिको बेइमानी होइन।बरु पार्टीलाई सुधार गर्न, त्यसलाई जनताको विश्वासअनुरूप बनाउन र यसको आदर्शलाई जीवन्त राख्न गरिने इमानदार प्रयास हो।

नेतृत्व आज एउटा व्यक्तिको हातमा छ/ भोलि अर्को व्यक्तिको हातमा हुनेछ।हिजो पार्टीको नेतृत्व गर्ने अग्रजहरू थिए,आज अरू हुनुहुन्छ र भोलि नयाँले नेतृत्व गर्नेछ/नेतृत्व परिवर्तन भइरहन्छ तर पार्टीको विचार र ऐतिहासिक जिम्मेवारी नेतृत्व परिवर्तन सँगै समाप्त हुनु हुँदैन।आज नेतृत्व प्रति असन्तुष्टि हुन सक्छ।भोलि नेतृत्व परिवर्तन हुन सक्छ। आज आफूले चाहेको जिम्मेवारी नपाइएला, भोलि परिस्थितिले नयाँ अवसर सिर्जना गर्न सक्छ।राजनीति भनेको हरेक चाहना तत्काल पूरा हुने ठाउँ होइन।यो धैर्य,निरन्तरता, सामूहिकता र परिवर्तनका लागि गरिने लामो सङ्घर्ष हो।

त्यसैले,बद्री जी,
तपाईंप्रति मेरो आत्मीय आग्रह छ—तपाईंका असन्तुष्टि छन् भने तिनलाई प्रस्ट रूपमा सार्वजनिक गर्नुहोस्। तपाईंलाई अन्याय भएको छ भने त्यसको विवरण दिनुहोस्। पार्टीको व्यवस्थापनमा कमजोरी देख्नु भएको छ भने त्यसलाई उठाउनुहोस्।नीतिगत विषयमा असहमति छ भने त्यसलाई बहसको विषय बनाउनुहोस् तर पार्टी सुधार्ने सम्भावना बाँकी छँदै पार्टीबाट बाहिरिने निर्णय लिनु अघि एकपटक अवश्य सोच्नुहोस्।पार्टी भित्र बसेर गलत कुराको विरोध गर्नु पनि विद्रोह हो,मौन बसेर सबै कुरा स्वीकार गर्नु पनि अनुशासन होइन।कांग्रेस कसैको निजी सम्पत्ति होइन,यो लाखौँ कार्यकर्ताको साझा इतिहास हो/
नेपाली कांग्रेस कुनै एक नेता,समूह वा पुस्ताको निजी सम्पत्ति होइन।यो हजारौँ ज्ञात-अज्ञात कार्यकर्ताको त्याग, बलिदान,पसिना र सङ्घर्षबाट निर्माण भएको ऐतिहासिक संस्था हो।यसका पछाडि लोकतन्त्रका लागि लडेका अग्रजहरूको इतिहास छ/कठिन परिस्थितिमा पार्टीलाई जोगाएर राख्ने कार्यकर्ताहरूको योगदान छ र देशको भविष्य प्रति आशा बोकेर कांग्रेससँग जोडिएका लाखौँ नेपालीको विश्वास छ।

कसैले आफ्नो सम्पूर्ण जीवन पार्टीलाई समर्पण गरेको छ भने उसले योगदान अनुसार सम्मान र न्यायको अपेक्षा गर्नु स्वाभाविक हो।पार्टीले त्यस्ता व्यक्तिहरूको योगदानको उचित मूल्याङ्कन गर्नुपर्छ। वर्षौँ सम्म दुःख गरेका कार्यकर्ताहरूलाई बेवास्ता गर्ने,उनीहरूको आवाज नसुन्ने वा सीमित व्यक्तिको स्वार्थलाई प्राथमिकता दिने प्रवृत्ति छ भने त्यसको सुधार हुनैपर्छ।

म नेपाली कांग्रेसका नेतृत्व तहमा रहेका सबै साथीहरूलाई पनि यही आग्रह गर्न चाहन्छु—पार्टीका पुराना कार्यकर्ताहरूको आवाज सुनौँ।उनीहरूको अनुभवलाई सम्मान गरौँ।उनीहरूले उठाएका प्रश्नलाई व्यक्तिगत असन्तुष्टि भनेर पन्छाउने होइन, पार्टी सुधार्ने अवसरका रूपमा लिऔँ।कुनै कार्यकर्ताले पार्टी छोड्ने निर्णय लिनु अघि उसले किन यस्तो सोच बनायो भन्ने प्रश्न नेतृत्वले आफैँलाई सोध्नुपर्छ। उसलाई रोक्नका लागि पदको आश्वासन दिनु भन्दा पहिले उसको पीडा बुझ्ने प्रयास गर्नुपर्छ।उसको योगदानको चर्चा गर्ने मात्र होइन,वर्तमानमा उसले भोगिरहेको समस्याको समाधान खोज्नुपर्छ।
कार्यकर्तालाई चुनावका बेला मात्र सम्झने होइन, उसको दुःख,असन्तुष्टि र आत्मसम्मानको प्रश्न उठेका बेला पनि सम्झने राजनीतिक संस्कार कांग्रेसमा विकास हुनुपर्छ।पार्टीको वास्तविक शक्ति भवन, कार्यालय,पद वा चुनावी नारामा मात्र हुँदैन। पार्टीको वास्तविक शक्ति उसका इमानदार कार्यकर्ताहरू हुन्।ती कार्यकर्ताको मन दुखेको छ भने पार्टी बलियो भएको दाबी गरेर मात्र हुँदैन।उनीहरू निराश भएका छन् भने उनीहरूको निराशाको कारण बुझ्नु नेतृत्वको जिम्मेवारी हो।

आज हामीले आफ्ना साथीहरूलाई गुमाउँदै गयौँ भने भोलि पार्टी कमजोर भएकोमा कसलाई दोष दिने? आजका असन्तुष्टिलाई बेवास्ता गर्‍यौँ भने भोलि तिनै असन्तुष्टि ठूलो सङ्कट बनेर आउन सक्छन्।त्यसैले म चाहन्छु—नेतृत्वले आत्मसमीक्षा गरोस्, कार्यकर्ताले धैर्य नगुमाऊन् र पार्टीभित्र सुधारको आवाज अझ बलियो बनोस्।

बद्रीजी,तपाईंको निर्णयले एउटा प्रश्न मात्र होइन,धेरै कार्यकर्ताको मन छोएको छ/
बद्री अर्यालजी केवल राजनीतिक व्यक्तित्व मात्र होइन,पुस्तक लेख्ने,विचार व्यक्त गर्ने र आफ्ना मान्यता प्रति प्रतिबद्ध रहने व्यक्ति पनि हुनुहुन्छ।तपाईं जस्तो व्यक्तिले नेपाली कांग्रेस सँगको लामो सम्बन्धबाट अलग हुने निर्णय लिनुभएको छ भने त्यसका पछाडि के कारण छन् भन्ने कुरा सार्वजनिक रूपमा स्पष्ट पार्नु आवश्यक छ भन्ने मलाई लाग्छ।

तपाईंलाई कुन कुराले यति गम्भीर निर्णय लिन बाध्य बनायो?के तपाईंले पार्टीभित्र आफ्ना विचार राख्ने पर्याप्त अवसर पाउनुभएन?के तपाईंको योगदानको उचित मूल्याङ्कन भएन?के नेतृत्वसँगको असहमति समाधान गर्ने प्रयास सफल भएन?वा तपाईंको निर्णयका पछाडि अझ गम्भीर नीतिगत वा व्यवस्थापकीय कारणहरू छन्?यी प्रश्नहरू तपाईंलाई अप्ठ्यारोमा पार्नका लागि होइनन्।बरु तपाईंको अनुभवबाट पार्टीले केही सिक्न सकोस् भन्ने मेरो चाहना हो।तपाईंले आफ्ना कारणहरू स्पष्ट रूपमा राख्नुभयो भने त्यसले पार्टी भित्र सुधार चाहने अन्य साथीहरूलाई पनि सोच्न बाध्य बनाउनेछ। नेतृत्वले आफ्ना कमजोरी पहिचान गर्न सक्छ।कार्यकर्ताले आफ्नो असन्तुष्टि कसरी व्यक्त गर्ने भन्ने सिक्न सक्छन्।पार्टीलाई सुधार्ने सम्भावनाका नयाँ बाटाहरू खुल्न सक्छन्।
तर तपाईंले पार्टी छोड्नु भएको कारण स्पष्ट नभई केवल निराशाको अभिव्यक्तिका रूपमा यो निर्णय बाहिर आयो भने त्यसले समाधान भन्दा बढी अन्योल सिर्जना गर्न सक्छ।

म तपाईंको निर्णय माथि प्रश्न उठाउँदै तपाईंको योगदानलाई अस्वीकार गरिरहेको छैन।तपाईंको विचार र आत्मसम्मानलाई कमजोर ठानिरहेको पनि छैन।बरु ३५ वर्ष सम्म सँगै हिँडेको साथीका नाताले तपाईंलाई रोकिएर सोच्न आग्रह गरिरहेको छु।कहिलेकाहीँ हामीले छोड्न खोजेको ठाउँ खराब भएर मात्र होइन, त्यही ठाउँलाई राम्रो बनाउन सकिन्छ भन्ने आशा कमजोर भएर पनि छोड्न खोजिरहेका हुन्छौँ तर आशा कमजोर हुँदैमा परिवर्तनको सम्भावना समाप्त भइसकेको हुँदैन।

म चाहन्छु,तपाईंको अनुभव निराशाको अन्तिम अध्याय नबनोस्।बरु नेपाली कांग्रेसलाई सुधार्नु पर्ने आवश्यकताको एउटा महत्त्वपूर्ण दस्तावेज बनोस्।

मेरो प्रतिबद्धता कांग्रेसको चारतारे झण्डा र रुख प्रतिको विश्वास जीवनभर कायम रहनेछ/
म आफ्नो राजनीतिक प्रतिबद्धताका बारेमा स्पष्ट छु।म जीवन भर नेपाली कांग्रेसको आदर्श,लोकतान्त्रिक मूल्य र समाजवादी आन्दोलनप्रति प्रतिबद्ध रहनेछु।नेपालको संविधान र कानुनी व्यवस्था अनुसार नेपाली कांग्रेसको अस्तित्व कायम रहँदा सम्म कांग्रेसको चारतारे झण्डा र रुख चिह्न प्रतिको मेरो विश्वास कायम रहनेछ।मेरो यो प्रतिबद्धता कुनै पदका कारण बनेको होइन। कुनै व्यक्तिको नेतृत्वका कारण बनेको पनि होइन।यो मेरो लामो राजनीतिक यात्राले निर्माण गरेको विश्वास हो।मैले नेपाली कांग्रेसमा करिब ३५ वर्ष बिताएको छु।यस अवधिमा मैले आफ्नो समय,श्रम र क्षमता पार्टीका लागि समर्पित गरेको छु।यस यात्रामा मैले अवसर र चुनौती दुवै देखेको छु।आशा र निराशा दुवै अनुभव गरेको छु।पार्टी भित्र राम्रा पक्ष पनि देखेको छु,सुधार गर्नुपर्ने कमजोरीहरू पनि देखेको छु।तर मैले कहिल्यै यो निष्कर्ष निकालेको छैन कि कमजोरी छन् भन्दैमा पार्टी नै छोड्नुपर्छ।

मेरो विश्वास छ,हामीले बनाएको पार्टीमा कमजोरी छन् भने तिनलाई सुधार्नुपर्छ। पार्टीमा अन्याय छ भने न्यायका लागि लड्नुपर्छ।कार्यकर्ताको योगदानको मूल्याङ्कन हुँदैन भने त्यसको माग गर्नुपर्छ।नेतृत्वले गलत बाटो लिएको छ भने नेतृत्वलाई सही बाटोमा ल्याउन दबाब दिनुपर्छ।
पार्टीको नेतृत्व परिवर्तन हुन सक्छ तर त्यसका लागि हामीले पार्टी नै त्याग्नुपर्छ भन्ने छैन। पार्टीभित्रका असन्तुष्टिहरूलाई सङ्गठित आवाजमा बदल्न सकिन्छ।गलत अभ्यासविरुद्ध वैचारिक सङ्घर्ष गर्न सकिन्छ। नयाँ पुस्तालाई साथमा लिएर पार्टीको कार्यशैली परिवर्तन गर्न सकिन्छ।

मलाई कांग्रेसप्रति गर्व छ किनकि यो मेरो राजनीतिक पहिचानसँग जोडिएको छ।कांग्रेस मेरो शान,मान, गौरव र आदर्श हो।यो मेरो जीवनको एउटा महत्त्वपूर्ण अध्याय हो, जसलाई म कुनै असन्तुष्टिका कारण मेटाउन चाहन्नँ।म कांग्रेसलाई कुनै व्यक्तिको निजी सम्पत्ति ठान्दिनँ न त नेतृत्वमा रहने व्यक्तिहरूलाई सधैँ सही ठान्छु।मेरो निष्ठा व्यक्ति भन्दा माथि पार्टीको आदर्श, लोकतन्त्र र समाज परिवर्तनको लक्ष्यप्रति हो।मेरो निष्ठा अन्धसमर्थन होइन/मेरो निष्ठा सुधारको प्रतिबद्धता हो।मेरो प्रतिबद्धता मौन स्वीकृति होइन/गलत कुरा विरुद्ध पार्टीभित्रै उभिने साहस हो।

म चाहन्छु,नेपाली कांग्रेसभित्र असहमति राख्ने कार्यकर्ताले पनि सम्मानपूर्वक आफ्नो कुरा राख्न सकून्। नेतृत्वसँग प्रश्न गर्न डराउन नपरोस्। योगदानको मूल्याङ्कनका लागि कसैको व्यक्तिगत निकटता आवश्यक नपरोस्।योग्यताले अवसर पाओस्, इमानदारीले सम्मान पाओस् र वर्षौँको समर्पणलाई उचित स्थान मिलोस्।यही परिवर्तनका लागि मेरो प्रयास जारी रहनेछ।

बेलायतमा रहे पनि कांग्रेसजनको न्यायका लागि मेरो आवाज रोकिँदैन/म अहिले बेलायतमा रहेर आफ्नो व्यावसायिक जीवन अघि बढाइरहेको छु। तर भौगोलिक दूरीले मेरो राजनीतिक आस्था र जिम्मेवारीलाई टाढा बनाएको छैन।मेरो मन नेपाली कांग्रेसका साथीहरू,कार्यकर्ताहरू र लोकतान्त्रिक आन्दोलनप्रति उत्तिकै समर्पित छ।विगतदेखि नेपाली कांग्रेसमा योगदान दिएर पनि न्याय नपाएको महसुस गर्ने साथीहरूलाई म भन्न चाहन्छु—तपाईंहरू एक्लो हुनुहुन्न। तपाईंहरूको योगदानको उचित मूल्याङ्कन हुनुपर्छ भन्ने आवाज उठाउनेहरू अझै छन्।तपाईंहरूको असन्तुष्टि सुन्ने र त्यसलाई सम्बोधन गर्नुपर्ने माग गर्ने साथीहरू अझै छन्।म आफ्नो क्षमताले भ्याएसम्म पार्टी भित्र न्याय,पारदर्शिता र योगदानको उचित मूल्याङ्कनका लागि आवाज उठाइ रहनेछु। बेलायतमा रहे पनि नेपाली कांग्रेसलाई सुधार्ने अभियानमा आफ्नो भूमिका निर्वाह गर्नेछु।तपाईंहरूले मन नदुखाउनुहोस्।निराश भएर आफ्नो योगदानलाई व्यर्थ नठान्नुहोस्।तपाईंहरूले पार्टीमा बिताएका वर्षहरू अर्थहीन थिएनन्।तपाईंहरूको श्रम, त्याग र समर्पणले नेपाली कांग्रेसको इतिहास निर्माणमा योगदान दिएको छ। कसैले तपाईंको योगदानको उचित मूल्याङ्कन नगर्दैमा त्यो योगदानको महत्त्व समाप्त हुँदैन।पार्टी भित्र अन्याय भएको छ भने त्यसको विरोध गरौँ। नेतृत्वले गल्ती गरेको छ भने सुधारको माग गरौँ। अवसरमा असमानता छ भने समानताको आवाज उठाऔँ तर निराशाको क्षणमा आफ्नो लामो राजनीतिक यात्रालाई नै अस्वीकार गर्ने निर्णय लिनु अघि एकपटक फेरि सोचौँ।

हामीले पार्टीलाई सुधार्न सकेनौँ भने भोलिका पुस्ताले पनि यिनै समस्या भोग्नु पर्नेछ। त्यसैले हाम्रो सङ्घर्ष केवल आफ्ना लागि होइन,पार्टीको भविष्यका लागि पनि हो।हामीपछि आउने पुस्ताले अझ लोकतान्त्रिक,पारदर्शी, उत्तरदायी र कार्यकर्ता मैत्री कांग्रेस पाउनुपर्छ।
यही हाम्रो जिम्मेवारी हो।

अन्तिम आग्रह:
बद्रीजी,फर्केर एक पटक सोच्नुहोस्/निराश भएर बाटो नछोड्नुहोस्/
बद्री अर्यालजी,
तपाईंलाई यो लेख मार्फत म कुनै राजनीतिक दबाब दिन चाहन्नँ।तपाईंको निर्णय गर्ने अधिकार तपाईं मै सुरक्षित छ।संविधानले प्रत्येक नागरिकलाई आफ्नो राजनीतिक विचार राख्ने,पार्टी रोज्ने,पार्टी छोड्ने,नयाँ पार्टीमा प्रवेश गर्ने वा स्वतन्त्र रहने अधिकार दिएको छ।म त्यस अधिकारको सम्मान गर्छु तर अधिकार प्रयोग गर्न पाउनु र त्यस निर्णयको भावनात्मक तथा ऐतिहासिक प्रभाव हुनु दुई फरक कुरा हुन्। तपाईंको निर्णय तपाईंको व्यक्तिगत अधिकार हो तर त्यसले हामी जस्ता लामो समयदेखि सँगै यात्रा गरेका साथीहरूको मनमा गहिरो प्रभाव पारेको छ।हामीले सँगै सुरु गरेको यात्रा सम्झनुहोस्।ती दिन सम्झनुहोस् जब हामीसँग ठूला पद वा जिम्मेवारी थिएनन् तर मनमा ठूलो विश्वास थियो।हामीले देखेका सपना सम्झनुहोस्। लोकतन्त्र प्रतिको हाम्रो आस्था सम्झनुहोस्। नेपाली कांग्रेसलाई अझ राम्रो बनाउने हाम्रो आकाङ्क्षा सम्झनुहोस्।

यदि पार्टीभित्र कमजोरी छन् भने तिनलाई सुधार्ने प्रयास गरौँ।यदि नेतृत्वसँग असन्तुष्टि छ भने त्यसलाई खुलस्त राखौँ।यदि अन्याय भएको छ भने न्यायका लागि लडौँ तर हाम्रो लामो इतिहासलाई एउटा निराशाजनक क्षणको निर्णयमा सीमित नगरौँ।आज हामी निराश हुन सक्छौँ, तर भोलि परिवर्तन सम्भव छ।आज हामीले खोजेको न्याय नपाएका हुन सक्छौँ तर त्यसका लागि सङ्घर्ष गर्न छोड्नु हुँदैन।आज नेतृत्वले हाम्रो कुरा नसुनेको हुन सक्छ तर हामीले आफ्नो आवाज उठाउन छोड्नु हुँदैन।

नेपाली कांग्रेसको भविष्य कुनै एक व्यक्तिको हातमा मात्र छैन।यो हामी सबैको सामूहिक जिम्मेवारी हो। पार्टीलाई राम्रो बनाउने जिम्मेवारी नेतृत्वको पनि हो/कार्यकर्ताको पनि हो र हामी जस्ता लामो राजनीतिक यात्रा गरेका व्यक्तिहरूको पनि हो।म सबै कांग्रेसजनलाई आग्रह गर्न चाहन्छु—असन्तुष्टि राख्नुहोस्/प्रश्न गर्नुहोस्/गलत कुराको विरोध गर्नुहोस् र पार्टी सुधारका लागि सङ्घर्ष गर्नुहोस् तर निराश भएर आफ्नो राजनीतिक आदर्श र लामो योगदानलाई त्याग्ने निर्णय हतारमा नगर्नुहोस्।

कांग्रेस छोड्नु एउटा राजनीतिक निर्णय मात्र होइन/धेरैका लागि यो जीवनभरको विश्वास, पहिचान र सङ्घर्षसँग जोडिएको निर्णय हो। त्यसैले यस्तो निर्णय लिनुअघि आफूले छोड्न लागेको पार्टीलाई मात्र होइन,आफूले त्यहाँ बिताएको जीवनलाई पनि एकपटक सम्झनुहोस्।

बद्री अर्यालजी, तपाईं प्रति मेरो आग्रह अझै पनि त्यही छ—तपाईंका असन्तुष्टिहरू सार्वजनिक गर्नुहोस्, आफ्ना प्रश्नहरू राख्नुहोस्,पार्टी सुधारका लागि बहस चलाउनुहोस्।तपाईंको अनुभव र विचार नेपाली कांग्रेसका लागि उपयोगी हुन सक्छन्। सम्भव छ,तपाईंले उठाउनुभएका प्रश्नहरूले अरू धेरै साथीहरूको मनमा दबिएर बसेका आवाजलाई पनि अभिव्यक्ति दिनेछन्।

म चाहन्छु,तपाईंको निर्णय अन्तिम बिन्दु नबनोस्।तपाईं र म बीचको ३५ वर्ष लामो राजनीतिक सम्बन्ध केवल विगतको सम्झनामा सीमित नहोस्।हामीले सँगै सुरु गरेको लोकतान्त्रिक र समाजवादी यात्रालाई अझ राम्रो बनाउन फेरि संवाद गर्ने ठाउँ बाँकी रहोस्।म जीवनभर नेपाली कांग्रेसको आदर्श,लोकतान्त्रिक मूल्य र समाजवादी आन्दोलनप्रति प्रतिबद्ध रहनेछु।पार्टीभित्र न्यायको आवाज उठाउनेछु।उपेक्षित कार्यकर्ताको सम्मान र योगदानको उचित मूल्याङ्कनका लागि लडिरहनेछु।नेतृत्वलाई प्रश्न गर्नेछु/आवश्यक परे नेतृत्वको विरोध पनि गर्नेछु तर कांग्रेसको सुधार र लोकतान्त्रिक भविष्यका लागि आफ्नो भूमिका निर्वाह गर्न छोड्ने छैन।किनकि मेरा लागि कांग्रेस केवल एउटा राजनीतिक पार्टी होइन।यो मेरो जीवनको लामो यात्रा हो/मेरो राजनीतिक पहिचान हो र लोकतान्त्रिक नेपालको समृद्धिको सपनासँग जोडिएको विश्वास हो।

म कांग्रेसमा पदका लागि मात्र आएको होइन/विचारका लागि आएको हुँ।अवसरका लागि मात्र बसेको होइन,आदर्शका लागि बसेको हुँ।त्यसैले असन्तुष्टि हुँदा पनि म भाग्ने होइन,सुधारका लागि लड्ने बाटो रोज्छु।अन्त्यमा,बद्री अर्यालजी सहित नेपाली कांग्रेस प्रति निराश हुनु भएका सबै साथीहरूलाई मेरो एउटै आग्रह छ—मन नदुखाउनुहोस्/ हतोत्साही नहुनुहोस्। तपाईंहरूको योगदानको सम्मान हुनुपर्छ र तपाईंहरूले उठाएका प्रश्नहरूको जवाफ दिनुपर्छ। पार्टी भित्र सुधार सम्भव छ भन्ने विश्वासलाई जीवित राखौँ।कांग्रेस कसैको निजी सम्पत्ति होइन,यो हामी सबैको साझा इतिहास हो।

इतिहास प्रति गर्व गर्ने मात्र होइन,इतिहासले सुम्पेको जिम्मेवारी पूरा गर्ने साहस पनि हामीले देखाउनुपर्छ।पार्टी छोड्ने निर्णयलाई अन्तिम विकल्प बनाउनुको सट्टा पार्टी सुधार्ने अभियानलाई पहिलो प्राथमिकता दिऔँ।व्यक्तिगत असन्तुष्टिलाई सामूहिक सुधारको आवाज बनाऔँ।नेतृत्व र कार्यकर्ताबीचको दूरी घटाऔँ।योगदानको सम्मान हुने,न्यायको अनुभूति हुने र लोकतान्त्रिक मूल्यको रक्षा हुने नेपाली कांग्रेस निर्माणका लागि एकजुट बनौँ।

जय नेपाल!

स्नेही,
आर. के. त्रिपाठी महासमिति सदस्य, नेपाली कांग्रेस
सिनियर इन्जिनियर, बेलायत